رباعی شمارهٔ ۳۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به یادآوری معشوقش در مکان‌های مختلف می‌پردازد. وقتی در باغ روم است یا به گل نگاه می‌کند، چهره معشوقش به یادش می‌آید. همچنین وقتی در سایه یک درخت سرو می‌نشیند، وجود معشوقش را احساس می‌کند. به طور کلی، همه جا و در هر لحظه یاد معشوق برای او زنده است.
در باغ روم کوی توام یاد آیدبر گل نگرم روی توام یاد آید
هوش مصنوعی: در باغ روم که قدم میزنم، یاد تو به یادم می‌آید و وقتی به گلها نگاه میکنم، چهره تو در ذهنم تداعی میشود.
در سایهٔ سرو اگر دمی بنشینمسرو قد دلجوی توام یاد آید
هوش مصنوعی: اگر لحظهای در زیر سایهٔ درخت سرو بنشینم، به یاد تو و قد زیبا و دلنشینت میافتم.