رباعی شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در پیری، عشق می‌تواند شوق و نشاط را به زندگی بازگرداند. او از زلف محبوب خود به عنوان وسیله‌ای برای دوباره جوان شدن یاد می‌کند و می‌خواهد که عشق او عمر رفته را به او بازگرداند.
پیریم ولی چو عشق را ساز آیدهنگام نشاط و طرب و ناز آید
هوش مصنوعی: با وجود سن و سال بسیار، وقتی عشق در دل شعلهور میشود، احساس شادی و سرخوشی و زیبایی وجودم را پر می‌کند.
از زلف رسای تو کمندی فگنیمبر گردن عمر رفته تا باز آید
هوش مصنوعی: از زیبایی و魅魅 زلف تو، کمندی به دور گردن عمر از دست رفتهام میزنم تا شاید دوباره بازگردد.