رباعی شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: در این اشعار شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او به محنای عشق اشاره می‌کند که خموشی معشوقش باعث رنج و ناراحتی او شده است. همچنین به این نکته اشاره دارد که درد و دلش ممکن است به گوش معشوق رسیده باشد و از او تقاضا می‌کند که به این دردها توجه کند. به طور کلی، این اشعار نمایانگر اشتیاق و تنهایی عاشق است.
جانم به لب از لعل خموش تو رسیداز لعل خموش باده نوش تو رسید
هوش مصنوعی: نفسهای آخرم از عشق تو به لب رسیده و خوشی و لذت از وجود تو به دستم آمده است.
گوش تو شنیده‌ام که دردی دارددرد دل من مگر به گوش تو رسید
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر بیان می‌کند که او دردی در دل دارد و این درد او به گوش دیگری نرسیده و از او انتظار دارد که صدای دردی را که احساس می‌کند بشنود. به عبارتی، او حس می‌کند که دردی عمیق دارد اما کسی آن را درک نکرده است.