رباعی شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: در میهمانی تو، من در حالتی زار و اسیر هستم و تو از کشتن من بیگناهی. با دیگران صحبت میکنی و از حسادت میسوزم، اما به من نگاه نمیکنی و من از غصه میمیرم.
در بزم تو ای شوخ منم زار و اسیروز کشتن من هیچ نداری تقصیر
هوش مصنوعی: در میهمانی تو، من به شدت دلبسته و تحت تاثیر هستم و هیچ جور نمیتوانی تقصیری در کشتن من داشته باشی.
با غیر سخن گویی کز رشک بسوزسویم نکنی نگه که از غصه بمیر
هوش مصنوعی: اگر با کسی دیگر صحبت کنی که من از حسادت برآشفتم، نازکدل نباش و به من نگاه نکن، چون غم و اندوه من را از پا خواهد انداخت.