رباعی شمارهٔ ۳۳۸
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به درگاه خداوند با حالتی ناشاد و حقیر میگوید که تنها رحمت و بخشش از سوی خداوند است و او هیچ کاری نکرده است. شاعر از خدا طلب کمک میکند و میخواهد که او را در آغوش رحمت خود بگیرد.
در بارگه جلالت ای عذر پذیردریاب که من آمدهام زار و حقیر
هوش مصنوعی: در سایه عظمت تو ای بخشاینده، توجه کن که من با حالتی نزار و بیارزش در خدمتت آمدهام.
از تو همه رحمتست و از من تقصیرمن هیچ نیَم همه تویی دستم گیر
هوش مصنوعی: تمام خوبیها و رحمتها از سوی توست و این من هستم که دچار اشتباهات و قصور هستم. من هیچ چیزی ندارم و همهچیز از توست، بنابراین دستم را بگیر.