رباعی شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات گویا شاعر در حال بیان یک احساس عمیق است. او عمر خود را در خدمت کسی گذرانده و امید داشته که به او نزدیک شود و رازهایش را با او در میان بگذارد. اما ناگهان متوجه می‌شود که باوجود تلاش‌های بسیار، به آن شخص دسترسی پیدا نمی‌کند و بین او و دو جهان دیگر فاصله وجود دارد. این شعائر حسی از ناکامی و دوری را به تصویر می‌کشد.
در خدمت تو چو صرف شد عمر درازگفتم که مگر با تو شوم محرم راز
هوش مصنوعی: وقتی عمر طولانی من در کنار تو گذشت، به خودم گفتم که شاید بتوانم به تو نزدیکتر شوم و رازهای درونم را با تو در میان بگذارم.
کی دانستم که بعد چندین تک و تازدر تو نرسم وز دو جهان مانم باز
هوش مصنوعی: هرگز نمیدانستم که با تمام تلاشها و کوششهایم، در نهایت به تو نخواهم رسید و از دو جهان جدا خواهم ماند.