رباعی شمارهٔ ۳۵۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از دل خسته و جان رنجور خود سخن می‌گوید و از عشق و زیبایی یاری که به او مهرورزی کرده، یاد می‌کند. او احساس می‌کند که در حالی که در گردونه زندگی در حال مبارزه است، باید برخیزد و به سوی معشوق برود. شاعر به دعوت یار پاسخ می‌دهد و به حرکت و تلاش برای رسیدن به او اشاره می‌کند.
دل خسته و جان فگار و مژگان خونریزرفتم بر آن یار و مه مهرانگیز
هوش مصنوعی: دل خسته و جان آسیبدیدهام را با مژگانی که از اشک پر شده است، به سمت آن عزیز و محبوبی که جذاب و دلنشین است، روانه شدم.
من جای نکرده گرم گردون به ستیززد بانگ که هان چند نشینی برخیز
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که انسان باید از زندگی و موقعیت خود در زمان و مکان مناسب آگاه باشد و به جای نشستن و انتظار کشیدن، باید به فعالیت و تلاش بپردازد. زندگی به ما فراخوانی می‌کند که به کار و تلاش بپردازیم و از افراط در سکون پرهیز کنیم.