رباعی شمارهٔ ۳۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساس تنهایی و نیاز به کمک در زندگی اشاره دارد. شاعر از خداوند می‌خواهد که به او و کسانی که در سختی هستند، یاری برساند. او با تأکید بر اینکه حتی اگر فردی بی‌کس باشد، محبت و کرم خداوند می‌تواند تمام عالم را در برگیرد. در کل، این شعر دعا و امید به یاری الهی را بیان می‌کند.
ای جملهٔ بی کسان عالم را کسیک جو کرمت تمام عالم را بس
هوش مصنوعی: ای همهٔ کسانی که در دنیا خود را بی‌کس و کار میدانید، بدانید که یک ذره از کرامت و بزرگواری تو، برای ادارهٔ کل عالم کافی است.
من بی کسم و تو بی کسان را یارییا رب تو به فریاد من بی کس رس
هوش مصنوعی: من تنها هستم و تو هم بی کسان خود را یاری فرما ای خدا، تا به داد من بی‌کس برسی.