رباعی شمارهٔ ۳۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به آینه‌ای تشبیه می‌کند که نمایانگر حقیقت و صفات انسان‌هاست. او به این نکته اشاره دارد که وجود هر شخصی در حقیقت، بازتابی از ذات و صفات دیگران است. همچنین شاعر از خود می‌خواهد که ثبت کند کارهای نیک و بد همه افراد را، به مانند ضامنی برای نجات آنها. این ابیات به ارتباط بین انسان‌ها و تأثیراتی که بر یکدیگر دارند، پرداخته و بر اهمیت نیکی و شناخت ویژگی‌های همدیگر تأکید می‌کند.
ای آینهٔ ذات تو ذات همه کسمرآت صفات تو صفات همه کس
هوش مصنوعی: تو آینه‌ای هستی که ذات تو، نمایانگر ذات تمام افراد است و ویژگی‌های تو، بازتابکننده ویژگی‌های همه آدمهاست.
ضامن شدم از بهر نجات همه کسبر من بنویس سیئات همه کس
ضامن رهایی همه هستم. [پس] گناه همه به گردن من!