رباعی شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره کسی است که به عشق و زیبایی خوبان دل بسته و از مهر و محبت آنها جدا نمی‌شود. او در زیبایی و ظرافت چهره گل، معنا و روح خود را می‌بیند و عشقش تا قیامت همچنان به آن گل وابسته خواهد بود. از این شعر می‌توان فهمید که عشق عمیق و ماندگار است و اثر آن تا ابد دوام خواهد یافت.
درماند کسی که بست در خوبان دلوز مهر بتان نگشت پیوند گسل
هوش مصنوعی: کسی که دلش به خوبیها وابسته شده و از محبت معشوقش جدا مانده، در درماندن و افسردگی به سر میبرد.
در صورت گل معنی جان دید و بماندپای دل او تا به قیامت در گل
هوش مصنوعی: در چهره گل، روح و حیاتی را می‌توان دید و دل او تا پایان دنیا در زیبایی گل باقی خواهد ماند.