رباعی شمارهٔ ۴۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از رنج و غم خود سخن میگوید و حس تنهاییاش را بیان میکند. او به دلتنگیاش برای لبخند و حضور محبوب اشاره میکند و از حالتی ملول و غریب سخن میگوید که گویی در پی آرامش و فرار از این رنجهاست.
رنجورم و در دل از تو دارم صد غمبی لعل لبت حریف دردم همه دم
هوش مصنوعی: من بیمارم و در دل از تو غمهای زیادی دارم. هیچکس جز لبهای تو نمیتواند درد من را درک کند.
زین عمر ملولم من مسکین غریبخواهد شود آرامگهم کوی عدم
هوش مصنوعی: از این زندگی خستهام، من فردی بیکس هستم. آرامش من در دنیای نیستی خواهد بود.