رباعی شمارهٔ ۴۲۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نداشتن علامت یا نشانه‌ای (عود) برای بیان احساساتش حرف می‌زند و به جای آن از چیز دیگری (چوب بید) استفاده کرده است. او به توصیف ظاهری خود اشاره می‌کند و به رغم ناامیدی، از امید و پیروی از دستورات معشوقش سخن می‌گوید. شاعر به این نتیجه می‌رسد که با وجود مشکلات، همواره امید وجود دارد.
عودم چو نبود چوب بید آوردمروی سیه و موی سپید آوردم
هوش مصنوعی: وقتی که نتوانستم چوب بید را بیاورم، چهره سیاه و موی سپید را به همراه آوردم.
چون خود گفتی که ناامیدی کفرستفرمان تو بردم و امید آوردم
هوش مصنوعی: وقتی خودت گفتی که ناامیدی کفر است، از حرف تو پیروی کردم و امید را در دلم زنده کردم.