رباعی شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس درد و اندوه خود سخن می‌گوید. او می‌خواهد غم و نام محبوبش را از دل دیگران برباید و خود را در تنهایی غم‌انگیز نشان می‌دهد. در پایان، با اشاره به ناله‌اش، عصبانیت و ناراحتی‌اش را درونی کرده و حتی احساساتش را پنهان می‌کند.
اندوه تو از دل حزین می‌دزدمنامت ز زبان آن و این می‌دزدم
هوش مصنوعی: من غم تو را از دل غمگینم میگیرم و نام تو را از زبان دیگران نیز میربایم.
می‌نالم و قفل بر دهان می‌فگنممی‌گردم و خون در آستین می‌دزدم
هوش مصنوعی: من در دل ناله میکنم و زبانم را بسته نگه میدارم و در حالی که میچرخم، غم و اندوه را در خودم حس میکنم.