رباعی شمارهٔ ۴۳۰
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس بی‌کسی و طرد شدن شاعر است. او می‌گوید اگر مردم مانند او باشند، او را به مانند سگی از در به در خواهند راند. و اگر بخواهند که او را از درون به بیرون بکشند، سزاوار آتش زدن خواهد بود. به طور کلی، شاعر به ناامیدی و سرنوشت تلخ خود اشاره می‌کند.
گر خلق چنانکه من منم دانندمهمچون سگ ز در به در رانندم
هوش مصنوعی: اگر مردم بدانند که من چه کسی هستم، مانند سگی مرا از این در به آن در میرانند.
ور زانکه درون برون بگردانندممستوجب آنم که بسوزانندم
هوش مصنوعی: اگر مرا از درون به بیرون تغییر دهند، سزاوار آن هستم که بسوزانند.