رباعی شمارهٔ ۴۴۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیان عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که در سفر، معشوق همسفر اوست و در زندگی روزمره نیز، او آرامش‌دهنده و یار اوست. در واقع، هر جا که برود، تنها معشوقش در نظرش است و هیچ کس دیگری برایش اهمیتی ندارد.
گر در سفرم تویی رفیق سفرمور در حضرم تویی انیس حضرم
هوش مصنوعی: اگر در سفر باشم، تو همسفر من هستی و اگر در حضور باشم، تو همدم منی.
القصه به هر کجا که باشد گذرمجز تو نبود هیچ کسی در نظرم
هوش مصنوعی: در نهایت، به هر کجا که بروم، تنها تو در ذهنم هستی و هیچ کس دیگر برایم مهم نیست.