رباعی شمارهٔ ۴۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالت عشق و وابستگی‌اش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر ساقی (معبود یا معشوق) به او شراب ندهد، او می‌میرد. همچنین اگر ساغر (جام) از دستش بیفتد، باز هم به مرگ نزدیک می‌شود. شاعر تأکید می‌کند که هر کس با پر شدن پیمانه‌اش جان می‌دهد و او نیز با تهی شدن پیمانه‌اش، به مرگ نزدیک است. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات و وابستگی‌های عاطفی شاعر است.
ساقی اگرم مِیْ ندهی می‌میرمور ساغر مِیْ ز کف نهی می‌میرم
هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر به من شراب ندهی، می‌میرم و اگر هم که جام شراب از دستم بیفتد، باز هم می‌میرم.
پیمانهٔ هرکه پر شود می‌میردپیمانهٔ من چو شد تهی می‌میرم
هوش مصنوعی: هر کس که پیمانه‌اش پر شود، می‌میرد. اما من زمانی که پیمانهام خالی شود، از دنیا میروم.