رباعی شمارهٔ ۴۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از نگرانیهایش سخن میگوید. او نه از مشکلات کاری میترسد و نه از اشتباهاتش. ترس او از گناه نیست، چون میداند که آمرزشی وجود دارد. بلکه او از سابقهای که در روز ازل داشته میترسد.
نه از سر کار با خلل میترسمنه نیز ز تقصیر عمل میترسم
هوش مصنوعی: من از مشکلات کار نمیترسم و همچنین از اشتباهات و کمبودهای عملکردم نیز هراسی ندارم.
ترسم ز گناه نیست آمرزش هستاز سابقهٔ روز ازل میترسم
هوش مصنوعی: من نگران این نیستم که گناه کردهام، چون آمرزشی هست، اما از این میترسم که منشاء گناهانم به زمانی بسیار قدیم برگردد.