رباعی شمارهٔ ۴۵۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ترس خود صحبت می‌کند. او به دیگران می‌گوید که نباید گمان کنند او از مرگ و دنیای پس از آن می‌ترسد. او معتقد است که مرگ حقیقتی‌ست و باید از آن هراسی نداشته باشد، اما در عین حال از وابستگی به خود و جانش می‌ترسد. این نشان‌دهنده تضاد بین پذیرش مرگ و ترس از از دست دادن وجود خود است.
تا ظن نبری کز آن جهان می‌ترسموز مردن و از کندن جان می‌ترسم
هوش مصنوعی: نگران نباش که فکر کنی من از آن دنیا می‌ترسم، بلکه من از مرگ و جدا شدن از جان خودم می‌ترسم.
چون مرگ حقست من چرا ترسم ازومن خویش پرستم و از آن می‌ترسم
هوش مصنوعی: مرگ حقیقتی است که نمیتوان از آن فرار کرد، اما چرا باید از آن بترسم؟ من خودم را بزرگ میشمارم و همانطور که خود را محترم میدارم، از آن واقعه نیز هراسی ندارم.