رباعی شمارهٔ ۴۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و باده‌پرستی صحبت می‌کند و از خواجه (شخص مورد احترام) می‌خواهد که او را به خاطر می‌گساری و عاشقی نکوهش نکند. او بیان می‌کند که در حالت هشیاری در کنار دیگران است، اما وقتی که دچار بی‌هوشی می‌شود، با یار خود در آغوش است و به او نزدیک می‌شود. به طور کلی، شاعر تضاد بین هشیاری و بی‌هوشی و احساسات عاشقانه‌اش را بیان می‌کند.
عیبم مکن ای خواجه اگر می نوشمدر عاشقی و باده‌پرستی کوشم
هوش مصنوعی: ای دوست، اگر من در عشق و شرابنوشی عیبجویی میکنی، مرا ملامت نکن.
تا هشیارم نشسته با اغیارمچون بی‌هوشم به یار هم‌آغوشم
هوش مصنوعی: در حالی که هشیار هستم، در کنار دیگران هستم و با آنها ارتباط دارم، اما زمانی که بیهوش میشوم، به سمت یار خود میروم و در آغوش او قرار میگیرم.