رباعی شمارهٔ ۴۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ناامیدی از عدم تفکر عمیق و آینده‌نگری انسان‌ها اشاره می‌کند. او lament می‌کند که ما در عین داشتن لباس فقر، خود را به درویش بودن نمی‌دانیم. همچنین، به کبر و خودبزرگ‌بینی انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید این رفتار ناشی از عدم قناعت ما به آنچه مقدر شده، است.
افسوس که ما عاقبت اندیش نه‌ایمداریم لباس فقر و درویش نه‌ایم
هوش مصنوعی: متأسفانه ما افرادی نیستیم که به آینده خود فکر کنیم و در عوض در لباس فقر و تنگدستی به سر میبریم.
این کبر و منی جمله از آنست که ماقانع به نصیب و قسمت خویش نه‌ایم
هوش مصنوعی: این تفاخر و خودبزرگ‌بینی همه ناشی از این است که ما به آنچه از روزی و سرنوشت خود داریم، راضی نیستیم و همواره در تلاشیم تا بیشتر و بهتر داشته باشیم.