رباعی شمارهٔ ۴۹۷
هوش مصنوعی: شاعر در اینجا به احساس تنهایی و غم خود اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که با لطفش به او آرامش و تسکین دهد. او همچنین به روح حضرت ویس قرن ارادت دارد و از او می‌خواهد که دندان‌هایش را ببخشاید. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده عمق غم و نیاز به یاری الهی است.
افتاده منم به گوشهٔ بیتِ حَزَنغمهای جهان مونس غمخانهٔ من
هوش مصنوعی: من در گوشهای از دل، در حالتی غمگین نشستهام و غمهای دنیا برایم همدم شدهاند.
یا رب تو به فضل خویش دندانم رابخشای به روح حضرت ویس قَرَن
هوش مصنوعی: ای پروردگار، به مهربانیات دندانهای مرا ببخش و به روح حضرت ویس قرن هدیه کن.