رباعی شمارهٔ ۴۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوست خود میخواهد که در خود به جستوجو بپردازد. او تصریح میکند که سخنانش خالصانه و بدون فریب است. اگر دوست از وجود خود خالص شود و به عمق وجودش نگاه کند، شاید در واقع حضور او مانند یک معشوق واقعی باشد.
ای دوست ترا به جملگی گشتم منحقا که درین سخن نه زرقست و نه فن
هوش مصنوعی: ای دوست، من به تمام وجودم به تو وابستهام و بهراستی در این حرفم هیچ گونه دروغ و تزویر وجود ندارد.
گر تو ز وجود خود برون جستی پاکشاید صنما به جای تو هستم من
هوش مصنوعی: اگر از وجود خود فراتر بروی و خود را پاکسازی کنی، ممکن است که من به جای تو حاضر شوم.