رباعی شمارهٔ ۵۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با گلرخ خود به گفتگو میپردازد و از او میخواهد که لبخند خود را پنهان نکند و چهرهاش را به نمایش بگذارد. او بیان میکند که از زیباییهای جهان در پشت پرده پنهان است، اما در واقع خودش نیز جذاب و بینظیر است.
با گلرخ خویش گفتم: ای غنچه دهانهر لحظه مپوش چهره چون عشوه دهان
هوش مصنوعی: به زیباییم گفتم: ای گل رُخ، هرگز چهرهات را در هر لحظه پنهان نکن، چون لبهایت زیبا و دلربا هستند.
زد خنده که: من به عکس خوبان جهاندر پرده عیان باشم و بی پرده نهان
هوش مصنوعی: او با خنده گفت: من میخواهم در مقابل زیباییهای دنیا به وضوح دیده شوم، اما در عین حال تمایل دارم رازهای خود را پنهان نگه دارم.