رباعی شمارهٔ ۵۳۲
هوش مصنوعی: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که دنیا ارزش آن را ندارد که انسان در آن نگران و مضطرب باشد. غم عشق باعث می‌شود که آدمی لحظه‌ای در آتش سوزان زندگی کند. در واقع، انسان، جهان و احساسات مانند غم و شادی در نهایت هیچ هستند و بنابراین هیچ دلیلی برای ناخوش بودن وجود ندارد.
دنیا نسزد ازو مشوش بودناز سوز غمش دمی در آتش بودن
هوش مصنوعی: دنیا ارزش این را ندارد که بخواهی از درد و رنجش ناراحت باشی یا لحظه‌ای را در آتش غم و کنار او سپری کنی.
ما هیچ و جهان هیچ و غم و شادی هیچخوش نیست برای هیچ ناخَوش بودن
هوش مصنوعی: ما هیچ ارزشی نداریم و جهان هم هیچ ارزش ندارد، غم و شادی نیز هیچ اهمیت ندارد. در نهایت، خوشی و ناخوشی برای هیچ کس خوشایند نیست.