رباعی شمارهٔ ۵۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شمع و دل اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که به خاطر دوری از معشوق، گریه و زاری کنند. او می‌گوید چون به وصال محبوب نمی‌رسند، باید دندان بر جگر بگذارند و از دل‌خوری و درد رنج ببرند. این بیان، حس غم و اندوه ناشی از فراق را به تصویر می‌کشد.
ای شمع چو ابر گریه و زاری کنوی آه جگر سوز سپه‌داری کن
هوش مصنوعی: ای شمع، مانند ابرها اشک بریز و زاری کن، و ای آه، همچون سپهدار دلسوزی کن.
چون بهرهٔ وصل او نداری ای دلدندان به جگر نه و جگر خواری کن
هوش مصنوعی: وقتی که نمیتوانی به وصل محبوبت دست پیدا کنی، ای دل، صبر کن و درد و رنج را تحمل کن.