رباعی شمارهٔ ۵۶۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و جلوه‌ای از معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که گرد صورت معشوق مانند سنبل (گل خوشبو) بیرون آمده و این باعث شده که او، مثل بلبل، صدای ناله و شیون سر دهد. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که از میان سبزه و گل، زیبایی و طراوت به وجود می‌آید. این اشعار نشان‌دهنده عشق و زیبایی در طبیعت است.
تا گرد رخ تو سنبل آمد بیرونصد ناله ز من چو بلبل آمد بیرون
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی چهرهات مانند گل سنبل نمایان شد، من به اندازه بلبل که از دلش ناله برمیآید، به شدت ناله و گریه کردم.
پیوسته ز گل سبزه برون می‌آیداین طرفه که از سبزه گل آمد بیرون
هوش مصنوعی: همیشه گل از میان سبزه خارج میشود، این نکته جالب است که سبزه نیز از گل به وجود آمده است.