رباعی شمارهٔ ۵۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس دوری از محبوبش اشاره می‌کند. او حتی در دوری از سعادت خدمت به محبوب، دلش همچنان به یاد زیبایی و وجه اوست. او از غم دوری از محبوب بی‌خبر است، زیرا سایه حمایت و بزرگی او را دارد. در واقع، عشق و محبتش به محبوبش به او آرامش می‌دهد و از غم دوری می‌کاهد.
دورم اگر از سعادت خدمت توپیوسته دلست آینهٔ طلعت تو
هوش مصنوعی: اگرچه من از خوشبختی و سعادت دور هستم، اما همیشه دلم برای زیبایی و روی تو تنگ است.
از گرمی آفتاب هجرم چه غمستدارم چو پناه سایهٔ دولت تو
هوش مصنوعی: از این که در آغوش خورشید جدایی هستم، نگران نیستم، چون سایهی محبت تو برایم پناهگاهی است.