رباعی شمارهٔ ۵۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و وفاداری خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او دوست دارد که جان و دلش را فدای خاک محبوب کند و آمادگی خود را برای دیدن او ابراز می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که وصال محبوب به او می‌گوید که بی‌سر و بی‌هویت است، و کسی که سر و جانش را به محبوب ندهد، زندگی‌اش بی‌معنا خواهد بود.
جان و دل من فدای خاک در توگر فرمایی به دیده آیم بر تو
هوش مصنوعی: زندگی و دل من فدای خاک تو خواهد شد، اگر بخواهی با چشمانم به تو نگاه کنم.
وصلت گوید که تو نداری سرِ مابی سر بادا هر که ندارد سر تو
هوش مصنوعی: وصلت می‌گوید که بدون تو هیچ چیز نمیارزد. هر کسی که بیتو باشد، نمیتواند سرش را بالا ببرد.