رباعی شمارهٔ ۵۷۳
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عشق و نیاز به زیبایی و معانی عمیق است. شاعر به وجودی اشاره می‌کند که جهان به محبت و زیبایی‌های او تشنه است و عقل و آگاهی انسان‌ها از وجود او سیراب می‌شود. در اینجا، زیبایی و کیمیای وجودی او به عنوان نیازی اساسی برای زندگی و رشد روحی انسان‌ها مطرح شده است.
ای گشته جهان تشنهٔ پر آب از توای رنگ گل و لالهٔ خوشاب از تو
ای که جهان، در کنار آب فراوان، تشنهٔ توست؛ و رنگ گل و لالهٔ تازه از تو.
محتاج به کیمیای اکسیر توایمبیش از همه عقل گشته سیراب از تو
هوش مصنوعی: من بیشتر از هر چیز دیگری به مِی و جادوگری تو نیاز دارم، زیرا عقل من از وجود تو سیراب شده است.