رباعی شمارهٔ ۵۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی اشاره دارد. شاعر به یک منبع نور و الهام اشاره می‌کند که همه چیز از آن نشأت می‌گیرد. او خودش را در حالت مستی و شیفتگی نسبت به این منبع می‌بیند و بیان می‌کند که وجودش تحت تأثیر آن نور و عشق است. به عبارت دیگر، شاعر خود را در پیوند عمیق با این زیبایی و نور از جنس عشق می‌یابد.
ای شعلهٔ طور طور پر نور از تووی مست به نیم جرعه منصور از تو
هوش مصنوعی: ای شعلهٔ کوه طور، تو با نور خودت روشنایی میبخشی و من هم مانند کسی که از یک جرعهٔ کوچک مشروب مست شده باشد، از وجود تو شاداب و سرمست هستم.
هر شیئ جهان جهان منشور از تومن از تو و مست از تو و مخمور از تو
هوش مصنوعی: هر چیزی در جهان، مثل یک منشور است که از وجود تو نشأت می‌گیرد. من از تو هستم و تحت تأثیر تو، سرمست و شادمانم.