رباعی شمارهٔ ۶۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارزش والای انسانی و عشق می‌پردازد. شاعر به خاک‌نشینی اشاره می‌کند که به مقام و اهمیت خود آگاه است و نسبت به ارتباط با محبوبش حساس است. او از این می‌گوید که نباید به وسوسه‌ها و هوس‌ها توجهی کند و امیدوار است که فاصله‌ها و دوری باعث ناامیدی و رنجش خاطر محبوب نشود.
ای خاک نشین درگه قدر تو ماهدست هوس از دامن وصلت کوتاه
هوش مصنوعی: ای انسان خاکی، درگاه تو عبادتگاه بزرگی است و ارزش تو بسیار بالا است، اما خواستههای نفسانی نمیتوانند به تو دسترسی داشته باشند و از نعمت وصالت دورند.
در کوی تو زان خانه گرفتم که مبادآزرده شود خیالت از دوری راه
هوش مصنوعی: در محلهای که تو هستی، من تصمیم گرفتم خاطر خود را آرام کنم تا نگران نشوم که از دوریام احساس ناراحتی کنی.