رباعی شمارهٔ ۶۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از مردم سیاه‌پوش صدرنگ صحبت می‌کند که به فراموشی و بی‌کسی دچارند. همچنین اشاره به مکالمات بی‌فایده و ناتمام می‌کند که باعث تنهایی و آرامش خاموش فرد می‌شود. او به نوعی به بی‌توجهی و عدم ارزش قائل شدن برای ارتباطات و روابط انسانی اشاره دارد.
از مردم صدرنگ سیه پوشی بهوز خلق فرومایه فراموشی به
هوش مصنوعی: از افراد بزرگ و برجسته، پوشیده از سیاهی میایستم و به خاطر فراموشی مردم پایینتر از خودم، غمگین هستم.
از صحبت ناتمام بی خاصیتانکنجی و فراغتی و خاموشی به
هوش مصنوعی: از گفتگوی نیمهکاره و بی‌فایده، در کناری نشسته و آرامش و سکوتی را تجربه کن.