رباعی شمارهٔ ۶۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساساتی عمیق از غم و حسرت را بیان می‌کند. او خود را همچون پلنگی در کوه می‌بیند که به شدت تحت تأثیر احساساتش قرار دارد. غم‌هایش سنگین و انباشته‌اند، و او در غربت و دور از وطن به سر می‌برد. این دوری او را به نهنگی در دریا تبدیل کرده که در فشار و تنهایی غوطه‌ور است.
سودا به سرم همچو پلنگ اندر کوهغم بر سر غم بسان سنگ اندر کوه
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که بر من سایه افکنده، آنقدر شدید و سنگین است که مانند پلنگی در کوه، دلم را دربر گرفته و هر غمی به تنهایی همانند سنگی در کوه، به بار اضطراب من افزوده است.
دور از وطن خویش و به غربت ماندهچون شیر به دریا و نهنگ اندر کوه
هوش مصنوعی: انسانی که از وطن خود دور افتاده و در غم غربت به سر می‌برد، مانند شیرهایی است که در دریا زندگی میکنند و یا نهنگهایی که در کوهها حضور دارند؛ به این معنا که در مکانی نامناسب و نابهجا قرار گرفته و احساس غربت و بیکسی دارد.