رباعی شمارهٔ ۶۲۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر ارتباط عمیق شاعر با یک معشوق است. شاعر می‌گوید که معشوق او را از خاک برکشیده و تصویر دلخواه خود را بر او نقش زده است. او همچنین اشاره می‌کند که سرنوشتش را به دست معشوق سپرده و به همین دلیل، همچون او به سوی مقصود خود می‌رود. در واقع، شاعر به تأثیرات معشوق در زندگی و مسیر خود اشاره دارد.
آنم که توام ز خاک برداشته‌اینقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای
هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که تو از خاک برمیداری و تصویری از من را به دلخواه خود میسازی.
کارم چو به دست خویش بگذاشته‌ایمی‌رویَم از آنسان که توام کاشته‌ای
هوش مصنوعی: وقتی کارم را به خودم سپردهای، من هم به شیوهای که تو خواستهای پیش میروم.