رباعی شمارهٔ ۶۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عهد و پیمانی اشاره می‌کند که در زبان خود بست و از آن طوری یاد می‌کند که در زندگی‌اش لطمه‌های زیادی بر او وارد شده است. او به دلیل یک گواهی و شهادت، فکر می‌کند که از مشکلات نجات یافته، اما در واقع هنوز در اثر ناتوانی و مستی ناشی از شرایط حاضر به سر می‌برد و به آینده‌ای غم‌انگیز دچار خواهد شد.
عهدی به سر زبان خود بربستیصد خانه پر از بتان یکی نشکستی
هوش مصنوعی: تو با زبانت قولی دادی، اما در عمل نتوانستی حتی یک خانه از دل را از بتها خالی کنی.
تو پنداری به یک شهادت رستیفردات کند خمار کاکنون مستی
هوش مصنوعی: تو فکر میکنی که با یک بار شهادت دادن، از آیندهات رهایی یافتهای، اما در واقع حالا که در مستی به سر میبری، حال و روزت بهتر نشده است.