رباعی شمارهٔ ۶۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند و میگوید که زیبایی او به حدی است که همه چیز او را تحتالشعاع قرار داده است. همچنین از آتش عشق سخن میگوید و میافزاید که آن روز که عشق به سردی گراید، بسیار افسوس خواهد خورد.
زلفت سیمست و مشک را کان گشتیاز بسکه بجُستی تو همه آن گشتی
هوش مصنوعی: زلف تو مانند موهای نقرهای و مشک است، چرا که به خاطر تلاش و جستوجوهای تو در آن، همه چیز به زیبایی و دلربایی آن تبدیل شده است.
ای آتش تا سرد بُدی سوختیمای وای از آن روز که سوزان گشتی
هوش مصنوعی: ای آتش، زمانی که سرد بودی ما در آتش تو سوختیم، ای کاش از آن روزی که شعلهور شدی، ما نجات مییافتیم.