رباعی شمارهٔ ۶۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت شخصی از معشوق میپردازد که چهرهاش به تمامی خانه را زینت بخشیده و با زیباییاش شادی و نشاط را در زندگی شاعر کم کرده است. او با ابراز حسرت و آرزو، برای خوشی معشوق دعا میکند.
از چهره همه خانه منقش کردیوز باده رخان ما چو آتش کردی
هوش مصنوعی: تو با چهرهات نقش و نگار زیبایی به تمام خانهام بخشیدی و با سرخی لبهایت، دل من را چون آتش سوزاندی.
شادی و نشاط ما یکی شَش کردیعیشت خوش باد عیش ما خَوش کردی
هوش مصنوعی: شادی و خوشحالی ما به خاطر تو افزایش یافته است. امیدوارم خوشحالیات همیشه ادامه داشته باشد و خوشیهای ما هم بیشتر شود.