رباعی شمارهٔ ۶۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل خود می‌خواهد که تنها هدیه‌ای که برای دوست می‌توان آورد، جان است. اگر درد و رنجی که از دوست می‌کشد، نام درمانی نداشته باشد، بی‌دلی که دردی ندارد، نباید از درد دوستان نالان باشد. در نتیجه، بهتر است سکوت کند زیرا نمی‌تواند درد خود را به دیگران منتقل کند.
ای دل، برِ دوست تحفه جز جان نبریدردت چو دهند نام درمان نبری
هوش مصنوعی: ای دل، برای دوست جز جان خود هدیه نکن و اگر درد تو را برسانند، نام درمان را نیاور.
بی درد ز درد دوست نالان گشتیخاموش که عِرض دردمندان نبری
هوش مصنوعی: بیدرد از درد دوستان ناله و شکایت میکنی، اما در سکوتی که نباید منجر به آزار کسانی شود که در رنج هستند.