رباعی شمارهٔ ۶۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به یکتایی و بینظیری خداوند اشاره دارد و از او درخواست میکند که به نیازهای مادی انسان پاسخ دهد. شاعر از خداوند میخواهد که یا به او از خزانه غیب رزق و روزی عطا کند و یا با کرمش او را نیازمند نکند و به او غنیایی ببخشد.
ای واحِدِ بیمِثال، مَعْبودِ غَنْیو ای رازِقِ پادشاه و درویش و غَنْی
هوش مصنوعی: ای خدای یگانه و بینظیر، که بینیاز هستی و روزیدهنده همه، چه پادشاهان و چه فقرا و بینیازان.
یا قرضِ من از خزانهٔ غیب رسانیا از کَرَمِ خودت، مرا ساز غَنْی
هوش مصنوعی: ای کاش یا قرضی که از گنجینه غیب دارم به من برسانی یا به فضل و کرم خودت مرا بینیاز کنی.