رباعی شمارهٔ ۷۰۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و اشتیاق به معشوق است. شاعر می‌گوید در کوی معشوق، به خاطر عشق به او، جان را به آب و جوی می‌دهند. او اشاره می‌کند که ارزش وصل و نزدیکی به معشوق بسیار بالاست و از این نوع عشق، حتی یک جرعه از وصال او به اندازه تمام جهان می‌ارزد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که مردم معمولی به دنبال چنین عشقی هستند، که زندگی آنها را پر از معنا کند.
در کوی تو می‌دهند جانی به جویجانی چه بوَد؟ که کاروانی به جوی
هوش مصنوعی: در خیابان تو، جانهایی به دنبال عشق میگردند و چه فایدهای دارد؟ وقتی که تنها یک کاروان، بیهدف در جستجوی راهی است.
از وصل تو یک جو به جهانی ارزدزین جنس که ماییم جهانی به جوی
هوش مصنوعی: از وصل تو، حتی یک قطره به اندازه یک دنیا ارزش دارد. در حالی که ما، با این نوع عشق، به اندازه یک دنیا در یک قطره حضور داریم.