رباعی شمارهٔ ۷۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود، عیسی، میگوید که آرزو دارد او بدون ترس به نزد او بیاید. او از معشوقش میخواهد که گاهی اشکهایش را خشک کند و گاهی هم بر لبان خشک او آبی برساند. این شعر احساسات عاشقانه و نیاز به نزدیکی را بیان میکند.
ای دلبرِ عیسینفسِ ترسایی!خواهم که به پیش بنده بیترس آیی
هوش مصنوعی: ای معشوقهای از نسل عیسی، تو که نماد زیبایی و مهربانی هستی! میخواهم که بیهیچ ترسی به نزد من بیایی.
گه اشک ز دیدهٔ ترم خشک کنیگه بر لب خشک من لب تر سایی
هوش مصنوعی: گاه اشکهای من را خشک میکنی و گاه لبهای خشک من را با نرمیدهای مرطوب میکنی.