تکه ۹
هوش مصنوعی: در این شعر عاشقانه، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او آرزو دارد که زلف‌های معشوق را بگيرد و با بوسه‌ها، زیبایی او را جاودانه کند. شاعر به عشق و ارادت عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هر جا معشوق پا بگذارد، او بر آن خاک هزار سجده می‌کند. همچنین، اگر نامه‌ای از معشوق داشته باشد، بوسه‌هایی بر آن می‌زند و حتی اگر دستش از او جدا شود، باز هم عشق او برایش ارزشمند است. شاعر تأکید می‌کند که اگرچه شاید مردم خاموش باشند، اما او به خاطر عشقش هرگز سکوت نخواهد کرد و همیشه از زیبایی معشوقش سخن می‌گوید.
گرفت خواهم زلفین عنبرین تو رابه بوسه نقش کنم برگ یاسمین تو را
هوش مصنوعی: میخواهم با موهای خوشبو و مشکیات، با بوسهای تصویر گل یاس را به وجود آورم.
هر آن زمین که تو یک ره برو قدم بنهیهزار سجده برم خاک آن زمین تو را
هوش مصنوعی: هر زمینی که تو قدم روی آن بگذاری، هزاران سجده بر خاک آن زمین برای تو انجام میدهم.
هزار بوسه دهم بر سخای نامهٔ تواگر ببینم بر مهر او نگین تو را
هوش مصنوعی: اگر نگاه کنم به مهر و زیبایی تو، هزار بوسه بر نامهٔ تو میزنم که حاکی از سخاوت و محبت توست.
به تیغ هندی گو دست من جدا بکننداگر بگیرم روزی من آستین تو را
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر هندی دست مرا جدا کنند، باز هم اگر روزی تو را در آستینم گیرم، تمام این درد را به جان میخرم.
اگر چه خامش مردم که شعر باید گفتزبان من به روی گردد آفرین تو را
هوش مصنوعی: اگرچه مردم شاید نخواهند چیزی بگویند، اما زبان من به خاطر تو ستایشگر میشود.