تکه ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و نیاز شاعر به محبوبش است. شاعر از احساس بی‌کسی و افسردگی‌اش سخن می‌گوید و تنها امیدش به عطا و کمک‌های محبوبش است. او به محبوب می‌گوید که جز او کسی را ندارد و تمام امور خود را به او واگذار کرده است. این بیانگر وابستگی عاطفی عمیق و حسرت شاعر است.
نظری فگن به حالم که ز دست رفت کارمبه کسم مکن حواله که بجز تو کس ندارم
هوش مصنوعی: به حال من نگاهی بیانداز که از دستم رفته و کارم به جایی رسیده که به کسی مراجعه نکن، زیرا به جز تو هیچ کس را ندارم.
تو چو صاحب عطایی طلب منست از توچو تو غالبی به هر‌کس به تو خویش می‌سپارم
هوش مصنوعی: اگر تو دارای فضیلت و بخشش هستی، من از تو درخواست میکنم. چون تو برتر هستی، هر چیزی را به تو می‌سپارم.