شمارهٔ ۴۷ - یکی هست و دو تا نیست - ملک‌الشعرا بهار

گویند حکیمان که پس ازمرگ، بقا نیستور هست بقا، فکرت و اندیشه بجا نیست

ما را که برنجیم از این زندگی امروزدر سر هوس زیستن و شوق بقا نیست

گر زندگی از بهر غم و رنج و عذابستدردی است که جز نیستیش هیچ دوا نیست

وین عقل و شعوری که از او رنج برد روحبیش و کم او جز که عذاب حکما نیست

بودا که ره نیستی آموخت به اصحابخوش گفت که‌: هستی به ‌جز از رنج و عنانیست

آسایش جاوبد از آن‌ سوی حیات استزین سو به جز از رنج و غم و درد و بلا نیست

آیین بقا سردی و خاموشی مرگ استکاین گرمی ‌و جنبش جز ازین آب و هوا نیست

بر آب و هوایی که بود سخت موقتخوش بودن و دل باختن از عقل و ذکا نیست

هستی به هم‌آهنگی ذرات قدیمستدر جمعیت و تفرقه و جذب و نما نیست

گر جان و روان جلوه گه صنع الهی استاز چیست که این‌ جلوه به‌ ارض و به‌ سما نیست

کس فلسفهٔ زیست ندانست به تحقیقو ز جان سخنی هست که‌ هیچش سر و پا نیست

گویند که انسان به خطا یافته تولیدزیرا به نهاد بشری غیرخطا نیست

در اصل بشر ظن بزرگان همه نیکو استوین ظن بد ازگفتهٔ «‌مانی‌» است زمانیست

خوش گفت که ایجاد جهان وینهمه آشوبزآمیختن ظلمت و نوراست وروا نیست

تا نور زظلمت نشود فرد و مجزیدر عرصهٔ هستی خبر از صلح و صفا نیست

تا گوهر واحد نگریزد ز تراکیببالمره گزیر از الم و بغی و شقا نیست

من نیز برآنم که سعادت بود آن‌دمکاویخته زین قبه‌، قنادیل طلا نیست

تا یکسره ذرات نمانند ز جنبشنور ازلی را ز صور عقده گشا نیست

تا چنگ صور قطع نگردد ز هیولیایجاد، ز سرپنجهٔ آشوب رها نیست

خوش باش‌، کزین هستی موهوم مزورتا چشم بهم برزده‌ای شکل و نما نیست

خورشید فرو میرد و منظومه برافتدو آثار و نشانی ز سهیل و ز سها نیست

وین تودهٔ غبرا و حیات و حرکاتشناگه رود آنجا که من و ما و شما نیست

دریای ثوابت ز تف قهر شود خشکوین زورق گردان ابدالدهر بپا نیست

ارواح نباتی و نفوس حیوانیبرقی‌است که‌جزیک نفسش نورو ضیا نیست

دوزخ بود اینجا و بهشت است هم اینجاهم نیز جز اینجا سخن از خوف و رجا نیست

کثرت چو برافتاد دوبینی رود از بینتوحید همین است‌، یکی هست و دوتا نیست

در باغچه‌ای خرمن گل دیدم وگفتمفرداست کز این توده گل غیر هبا نیست

بلبل ز دل تنگ بنالیدکه هشدارکامروزکسی منکر این لطف و صفا نیست

عشق ‌است که صورتگر این حسن و جمالستپس عشق بجایست اگر حسن بجا نیست

توحید بیندوزکه با دیدهٔ تحقیقچون درنگری عشق هم از حسن جدا نیست

حیرت‌زده می گشت بهار از پی اسرارگفتند مروکاین روش مرد خدا نیست