شمارهٔ ۱۶۶ - شکوه از بخت
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و ناراحتی‌هایی سخن می‌گوید که به دلیل بی‌وفایی و سستی بختش به سراغش آمده‌اند. او احساس می‌کند که روزگاری بختش نسبت به او وفادار بوده، اما اکنون خوابش برده و او را تنها گذاشته است. شاعر در تلاش است تا از غم و دردهایش بگوید و در عین حال امید و هنر را نیز در زندگی خود جستجو کند. او خود را مانند پرنده‌ای در باغ نظم می‌بیند و می‌خواهد که احساساتش را با کلمات زیبا بیان کند، با اینکه مشکلات و کمبودها مانع پیشرفت او شده‌اند. شاعر با اشاره به باران و دریا، خشکی و بی‌احساسی روزگار خود را بیان می‌کند و در نهایت به تلاش خود برای شکفتن در هنر و ادبیات ادامه می‌دهد.
غم زمانه به سختی گرفته دامانمز بی وفایی این بخت سست پیمانم
هوش مصنوعی: ناامیدی و غم زمانه به شدت من را درگیر کرده است و به خاطر بی‌وفایی و ناپایداری شانسم، زندگیام تحت فشار است.
ببسته بود به من بخت، این چنین میثاقکه من بخوابم و اوخود بود نگهبانم
هوش مصنوعی: سرنوشت به من فرصتی نداد و به نوعی توافقی کردم که من بخوابم و او خودش از من مراقبت کند.
کنون بخفته مرا بخت و من چو مشتاقاننشسته بر سر او لای لای می‌خوانم
هوش مصنوعی: حال بخت من خوابیده است و من مانند عاشقانی که در انتظار معشوق نشستهاند، به یاد او ناله و آوازی سر میدهم.
چو بخت شوم مرا چرخ بیند اندر خواببه روی غم غم دیگر نهد فراوانم
هوش مصنوعی: وقتی که بخت من بد میشود، چرخ زمان مرا در خواب می‌بیند و بر روی غمهای من غمهای دیگری نیز میافزاید.
ایا سپهر طرب کاه غم‌فزای آخرازین باده با شکنج غم مرنجانم
هوش مصنوعی: آیا ای آسمان شادی، آخرین غم را با این شراب مرا ناراحت نکن.
کنون به مشت توام من ولیک در مشتتمقاومت را سرسخت‌تر ز سندانم
هوش مصنوعی: حال من در برابر تو مانند آهنی سخت است؛ هرچند که اکنون در مشت تو گرفتار هستم.
به باغ نظم کنون همچو عندلیبم منصریر کلک بود دلنواز دستانم
هوش مصنوعی: من همچون بلبل در باغ نظم هستم و قلمم مانند نغمهای دلنواز، احساسات و افکارم را به زیبایی مینویسد.
بلی چو نقد هنر هست مایهٔ دستماز آن جهت بود اینسان کساد دکانم
هوش مصنوعی: آری، چون مهارتهای واقعی و ارزشمند در دستم دارم، به همین دلیل است که بازار کارم کساد و کساد است.
به دور دهر بخوشیده کشت امیدمبه کلک و خامه بود گرچه ابر نیسانم
هوش مصنوعی: در میان تغییرات زمان، امید من به کلمات و نوشتهها وابسته است، هرچند که گاهی به مانند ابرهای بهاری، ناپایدار و fleeting به نظر میآید.
به روزگار بخشکیده خود لب ذوقماگرچه هست کنون طبع، بحر عمانم
هوش مصنوعی: در روزگار سخت و دشوار خود، اگرچه حالا احساس خوبی دارم، اما طبع و شخصیت من مانند دریای عمان گسترده و عمیق است.
اگر به کلک من اندر نه ابر نیسانست به صفحه پس ز چه رو در و گوهر افشانم
هوش مصنوعی: اگر آسمان به من ابر نیسانی نیفکند، پس چرا در صفحه بگذارم و جواهر افشانی کنم؟
وگر به طبع من اندر نه بحر عمانستز بهر چیست سخن همچو در غلطانم
هوش مصنوعی: اگر احساس درونیام به اندازه دریاهای عمان عمیق نیست، پس دلیل چیست که به زبان من اینگونه بیوقفه سخن می‌گوید؟