شمارهٔ ۱۱

هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به احساسات پیچیده و دردهای روحی خود اشاره می‌کند. او از طبیعت و بهار می‌خواهد که او را نجات دهد و از روزمرگی رهایی بخشد. به دوستانش اشاره می‌کند که از تلخی زندگی خسته شده‌اند و از آن‌ها می‌خواهد تا به او لبخند بزنند. همچنین او درد و رنج‌های عاطفی‌اش را توصیف می‌کند و از درمانی برای دردهایش می‌پرسد. گوینده از عشق و انتظارش صحبت می‌کند و به حال زار و افسردگی خود اعتراف می‌نماید. در پایان، او به شب زنده‌داری و تلخی‌هایش اشاره می‌کند و از پرستاران می‌پرسد که چه می‌خواهند از او که در این وضع به سر می‌برد.