شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با تصویرسازی‌های عاطفی و زبانی به توصیف غم و رنج خود می‌پردازد. او می‌گوید که غم مانند طوقی از آهن بر گردن او آویخته شده و او را به تعبیر درویشی بی‌نوا در آورده است. دستش در گردن دلدارش است، ولی با خجالت و اندوه شکسته شده. او حسرت و دلتنگی خود را در مورد این طفل که روزی دلش را شاد کرده بود، ابراز می‌کند که اکنون از چشمش افتاده و در دامنش آویخته شده است.
شاعر همچنین از بی‌خبری و حسادت مردم می‌گوید که به دور و برش شورش ایجاد کرده و دلش را آزرده است. دل او از آرزوها و خواسته‌هایش خالی شده و عواطف منفی او را احاطه کرده‌اند. او با استفاده از تشبیهات زیبا، از درد و رنج کلام خود سخن می‌گوید و خود را در قفس غم و اندوه توصیف می‌کند.
در نهایت، به نقل از افکار حریفان و احساسات حلاج‌گونه‌اش، شاعر از دنیای تاثیرگذار و ناامن اطرافش و اثراتی که بر روح و جانش گذاشته می‌گوید.
غم طوقی از آهن شد و برگردنم آویختچون ژندهٔ درویش، بلا در تنم آویخت
هوش مصنوعی: غم به گردن من مانند طوقی از آهن افتاده و سنگینیاش را حس میکنم، مانند زاهدی که لباسهای پارهاش را بر دوش دارد، سختی و بلا هم بر جسم من سنگینی می‌کند.
درگردن دلدار نیاویخته، دستمبشکست به صد خواری و در گردنم آویخت
هوش مصنوعی: دستم به خاطر عشق به محبوب آسیب دید و حالا به خاطر عشق او، خود را در گردن او آویزان کردهام.
آن طفل که پروردهٔ دل بود چو اغیارافتاد ز چشم من و در دامنم آویخت
هوش مصنوعی: آن کودکی که همیشه در دل به او محبت داشتم، زمانی که از نظرم دور شد و به دیگران نزدیک شد، دوباره به دامنم چسبید.
بدگوبی جهال به بوم و برم آشفتبیغارهٔ حساد به پیرامنم آویخت
هوش مصنوعی: بدگویی جاهلان باعث شده که محیط زندگیام را آشفته کند، حسادتها و کینهها به دور و برم چنگ انداختهاند.
ببرید طبیعت ز هواهای دلم سروآورد ویکایک به سر برزنم آوبخت
هوش مصنوعی: دل من از آرزوها و خواستههایی که به فطرت و طبیعت من وابسته است، رنج میکشد و احساس میکنم که باید در هر جایی به سر ببرم و آنچه را که میخواهم به دست آورم.
بلبل‌صفت آفات سخن گفتن شیریندر خانه و در لانه و درگلشنم آویخت
هوش مصنوعی: بلبل که نشانی از زیبایی و خوشزبانی دارد، باعث میشود که سخنهای شیرین او در دل و در محیطهای گوناگون، از جمله خانه و محل زندگی و باغها، به راحتی پخش شود و جذابیتی ویژه داشته باشد.
چون منطق شیرین مرا دید زمانهاز طاق فلک در قفس آهنم آویخت
هوش مصنوعی: وقتی زمانه شنید که من با زبانی شیرین صحبت میکنم، مرا از روی بلندی آسمان به قفس آهنی آویخت.
بگداخت تنم شمع‌صفت وین دل سوزانچون شعلهٔ فانوس به پیراهنم آوبخت
هوش مصنوعی: بدن من مانند شمع ذوب میشود و این دل سوزانم مانند شعلهای در فانوس، بر پیراهنم افشانده شده است.
هر چیزکزان بیش دلم داشت تنفرچون پردهٔ تاری به در روزنم آوبخت
هوش مصنوعی: هر چیزی که در دل من احساس نفرت ایجاد میکرد، مانند پردهای تیره بود که روزنهای نور را مسدود کرده است.
تاربکی افکار حریفان چو حجابیگرد آمد و درییش دل روشنم آوبخت
هوش مصنوعی: تاریکی افکار رقیبان مانند پردهای در برابر من قرار گرفت و دل روشنی که دارم، به آن بها و ارزش نمیدهد.
حلاج صفت، تا ز چه گفتم سخن حقاز دار بلا این فلک ریمنم آویخت
هوش مصنوعی: حلاجوار، من نیز از چه چیزی سخن میگویم که حقیقت را، در حالی که در چنگال بلا هستم، بر این دنیا بگویم.