شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به حس تنهایی و درد ناشی از فقدان آب و زندگی در طبیعت اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیه بهار و باران، احساس ناامیدی خود را از نبود شادی و سرسبزی بیان می‌کند. او از ابر می‌خواهد که بی‌رحمی نکند و به دل‌های خشکیده‌اش رحم کند، زیرا در این سرزمین، هیچ نشانه‌ای از نشاط و سرزندگی نیست. همچنین شاعر به ظلم و ستم دشمنان اشاره کرده و از درد و رنجی که برای او به ارمغان آورده‌اند می‌نالد. در نهایت، او به چرخه زندگی و حضور انسان‌ها در این دنیا اشاره می‌کند که در غیاب محبت و رحمت، بی‌معنا به نظر می‌رسد.
شاهدی کز پی او دیدهٔ گریانی نیستنوبهاریست که هیچش نم بارانی نیست
هوش مصنوعی: شاهدی که به خاطر او چشمهایم اشک نمیریزند، مانند بهاری است که هیچ بارانی در آن نمیبارد.
گر شبانگه نشود دیدهٔ ابری گریانبامدادان به چمن غنچهٔ خندانی نیست
هوش مصنوعی: اگر در شب، چشمان ابری و گریان وجود نداشته باشد، در صبحگاه در باغ گلهایی شاداب و خندان نخواهیم داشت.
الله الله مکن ای ابر چنین سنگدلیکز عطش در دل افسردهٔ ما جانی نیست
هوش مصنوعی: ای ابر سنگدل، چرا بر ما رحمت نمیکنی؟ دل‌های ما از شدت تشنگی پژمرده است و جانی در آنها باقی نمانده.
گرتوبر سبزه وربحان نکنی مرحمتیبرلب جوی دگر سبزه وریحانی نیست
هوش مصنوعی: اگر بر روی سبزه و گلهای خوشبو محبت نکنید، در کنار جوی دیگری نیز سبزه و گل خوشبو نخواهید یافت.
آتش جور عدو بس، تو دگر باد مدممستان آب کسی را که به کف نانی نیست
هوش مصنوعی: آتش ظلم و ستم دشمن کافی است، دیگر به ما بدی نکن و حرارت نفرت خود را بر ما ندمید. به کسی که حتی نان خشک هم ندارد، گزندی نرسانید.
ای‌بهار ار به‌حقیقت رسی اولی است که چرخسنگ بارد به چنین شهرکه انسانی نیست
هوش مصنوعی: ای بهار، اگر واقعاً به حقیقت برسی، تو اولین کسی خواهی بود که باران سنگ بر چنین شهری میبارد، شهری که در آن هیچ انسانی نیست.