شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و هیجان ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از احساساتی عمیق و وابستگی به محبوبش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در حضور او چقدر مست و خوشحال است. او به بوسیدن محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش را بارها فدای او خواهد کرد، به امید اینکه یک نگاه از او نصیبش شود. همچنین، شاعر از دوری و بی‌تابی خود در غیاب محبوب می‌گوید و به قدرت و شهرت محبتش اشاره می‌کند. در نهایت به این نکته می‌رسد که عشق او همچون رمزی عمیق است که تنها از طریق تجربه عاطفی واقعی قابل درک است.
گر نیم‌شبی مست در آغوش من افتدچندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد
هوش مصنوعی: اگر در نیمه شب، کسی مست و در آغوش من بیفتد، آنقدر به لبش بوسه میزنم که دیگر نتواند سخنی بگوید.
صد بار به پیش قدمش جان بسپارمیکبار مگر گوشه چشمش به من افتد
هوش مصنوعی: من بارها جانم را برای او فدای قدمش میکنم، شاید یک بار نگاه مهرآمیزش به من بیفتد.
ای بر سر سودای تو سرها شده بر باددور از تو چنانم که سری بی‌بدن افتد
هوش مصنوعی: من از عشق تو به حدی دیوانهام که سرها بر باد رفته است. دور از تو به گونهای هستم که مانند سر بی‌بدن میمانم.
آوازه کوچک دهنت ورد زبان‌هاستپیدا شود آن راز که در هر دهن افتد
هوش مصنوعی: صدای نازک و دلنشین تو در بین مردم میپیچد و راز نهفتهای که در هر زبانی بیان شود، نمایان خواهد شد.
طوفان حدیث من اگر بگذرد از هنددر زیر لحد ریگ به کفش حسن افتد
هوش مصنوعی: اگر طوفانی از سخنان من از هند بگذرد، خاک زیر خاک را به دست حسن میسپارد.
شیرین نفتد هرکه زند تیشه که این رمزشوری است که تنها به سرکوهکن افتد
هوش مصنوعی: هر کس که ابزاری را به کار گیرد تا شیرینی و زیبایی را از بین ببرد، به حقیقت نمیرسد. درک این راز شگفتانگیز فقط به کسانی می‌رسد که توانایی عبور از موانع را دارند.