شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد و مشکلات عشقی است که شاعر تجربه می‌کند. او از زلف یار خود صحبت می‌کند و می‌گوید که در این عشق، کار دلش گشوده نمی‌شود. به نظر می‌رسد که او در انتظار تغییر و خوشحالی است، اما زمانه و سرنوشت در این راه به او کمکی نمی‌کنند. شاعر حتی تلاش می‌کند با اشک و احساسات خود بر مشکلات غلبه کند، اما همچنان این کار به جایی نمی‌رسد. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که امید به وفاداری و زیبایی‌های عشق، ممکن است به سرانجام نرسد.
کنون که کار دل از زلف یار نگشایدسزد گر از من آشفته کار نگشاید
هوش مصنوعی: اکنون که محبت و زیبایی یار نتواند دل مرا آرام کند، جایز است که اگر من هم دچار آشفتگی شوم، اشکالی نداشته باشد.
بلی ز عاشق آشفته کی گشاید کارچو کار دل ز سر زلف یار نگشاید
هوش مصنوعی: آری، عاشق در دل آشفتگی و تنگنایی است که درست نمیتواند کارها را سامان دهد، چون همه چیز به زلف و زیبایی محبوب وابسته است و بدون آن، مسأله حل نخواهد شد.
ز روزگار در این بستگی چه شکوه کنمدری که بست قضا روزگار نگشاید
هوش مصنوعی: از روزگار به این وضعیت چه نالهای کنم، زیرا درهای مقدر شده بهوسیله سرنوشت هرگز باز نخواهد شد.
در انتظار بسی کوفتیم آهن سرددربغ از آن که در انتظار نگشاید
هوش مصنوعی: در انتظار کسی به شدت خود را خسته کردهایم و بر آهن سرد کوبیدهایم، زیرا امید داریم که او بیاید و در انتظار ما را نجات دهد.
به اختیار دل این کار بسته بگشایمولی زمانه در اختیار نگشاید
هوش مصنوعی: من میتوانم به خواست دل خودم این مشکل را حل کنم، اما زمانه تحت کنترل من نیست و اجازه این کار را نمیدهد.
ز اشگ بگذرم و دیده شعله بار کنمکه کارم از مژهٔ اشکبار نگشاید
هوش مصنوعی: از اشک میگذرم و چشمانم را به آتش میکشم، چون نمیتوانم از طریق مژگان اشکبارم کاری انجام دهم.
گل وفا ز نکویان طمع مدار بهارکه غنچهٔ هوس از این بهار نگشاید
هوش مصنوعی: به دنبال زیبایی و وفای انسانهای نیکو نباش، زیرا در این بهار فقط جوانهٔ آرزوها شکوفا نمی‌شود.